ਇਸ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਨਿਪਟਣ ਲਈ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਇੰਸ ਦੇ ਕਈ ਮਾਮਲੇ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ। ਕੁਝ ਅਧਿਐਨਾਂ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਇਹ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ ਕਿ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੈ, ਦਰਅਸਲ ਪੀੜਾ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੇਜ਼ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। 1980 ਦੀਆਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਮਨ ਇਸ ਡਰ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਤੋਂ ਨਿਬਟਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮੱਤਾ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਸਦਾ ਕਾਮਯਾਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਲਬਰਟ ਆਇਨਸਟੀਨ ਅਤੇ ਫ੍ਰਾਇਡ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਨਟלקਚੂਅਲ ਡਿਸਕਸ਼ਨ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗੀਆਂ ਹਕੀਕਤਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਅਖ਼ੀਰਕਾਰ ਖੋਜਾਂ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਲਾ, ਲੇਖਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਚਨਾਤਮਕ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਲੈ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਾਇਨੇ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ existential paralysis ਨੂੰ ਵੱਧ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਦੇ ਤਮਾਮ ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਅਤੇ ਡਿਜੀਟਲ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੀ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਵਾ ਦੇਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਜਰੂਰੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਇਸਵੇਲੇ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਸਕੀਏ।
