ਟੈਲੀਸਰਨ ਪਿੰਡ ਦੀ ਹਰਾਈ ਜਾਂ ਵਸਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਇੱਥੇ ਤੋਂ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਸਲੇਟ ਖਾਣ ਨਾੜੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਖਾਣਿਆਂ ਦੀ ਬਰਦੀ ਹੋਈ। ਡੋਰੋਥੀਆ ਖਾਣਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਰਾਸਤ ਸਥਾਨ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਛੋਟੇ ਖਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਲਿਆ ਲਿਆ। ਇਸ ਖਾਣੇ ਨੇ ਟੈਲੀਸਰਨ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਕਿੱਲੋਮੀਟਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਸਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ। ਨਵੇਂ ਸਥਾਨ ’ਤੇ ਇਸ ਯਥਾ ਪਿੰਡ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੈਲਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ।
ਡੋਰੋਥੀਆ ਖਾਣੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਲਾ, ਜੋ ਕਈ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਮਾਰਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੰਡਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਥਾਂ ਮੁਕਤਾਵਰ ਨੇੜੇ ਪੁਲਾਂ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਹਤਰੀਨ ਬਰਬਾਦੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਵੈਲਜ਼ ਦੇ ਖੋਜੀ ਅਤੇ ਫਟੋਗ੍ਰਾਫਰਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ দেখতে ਆ ਕੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੰਡਰਾਂ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨੂੰ ਛਾਇਆ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਸਲੇਟ ਖਾਣੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਜਿਊਂਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਦੂਜੀ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਾਣਾ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ 1970 ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਮੁਕੰਮਲ ਤੌਰ ਤੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਅੱਜ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਖਾਣਾ ਜਲ-ਭਰਨ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨੇੜਾ ਦਾ ਤਲ 100 ਮੀਟਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਗਹਿਰਾ ਹੈ। ਇੰਦਰਾਜ਼ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਲੇਟ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਵੈਲਜ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਪੰਨਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
