ਹੀਨਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਵਿਲਾਸ਼ ਕੇਰਾਈ ਨਾਲ ਪਲੰਬਿੰਗ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਸ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਰਹੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਕੰਮ ਸਿੱਖ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮਿਹਲਕੇ ਨਜ਼ਰੀਆਂ ਤੇ ਸਟਰੀਓਟਾਈਪਜ਼ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ।
ਹੀਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਕੌਂਪਿਊਟਰ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਪੜਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮਾਨਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਲੰਬਰ ਵਜੋਂ ਉਸਦੀ ਮਜਬੂਤੀ ਉਸਦੇ ਹੌਸਲੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਅਜਿਹੇ ਮੈਦਾਨਾਂ 'ਚ ਆਉਣ।
ਹੀਨਾ ਮੁਲਾਕਾਤੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮਿਸਾਲ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰੀ ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਲੰਬਰ ਸੁਆਦ ਤੋਂ ਭਰਪੂਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵੱਡੇ ਅਜਿਹੇ ਪੁਰਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਭਰੋਸੇ ਅਤੇ ਕਾਬਲੀਅਤ ਨਾਲ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੀਨਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੇਸ਼ੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਤਾਕ਼ਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ।
