ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁਈ ਕਿ ਉਡਾਣ ਦੇ ਤਕਰੀਬਨ 30 ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਜਹਾਜ਼ ਕਿਸੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਬਿਜਲੀਅਲੀਤਲ ਵਿੱਚ ਫੱਸ ਗਿਆ। ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਤੂਫਾਨ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਪਾਇਲਟ ਨੇ ਚੀਸਾ ਚੜਨ ਲਈ ਅਨੁਮਤੀ ਮੰਗੀ। ਇਹ ਮੰਗ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਜਹਾਜ਼ 39,000 ਫੁੱਟ ਉਚਾਈ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। 3:35 ਮਿੰਟ ਦੇ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ ਬਾਅਦ ਜਹਾਜ਼ ਕਾਕਪਿਟ ਵਿਚ ਹਾਲਾਤ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਆਪੋਪਾਇਲਟ ਬੰਦ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਦਾ ਸਪੀਡ 0 ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਜਹਾਜ਼ ਡੂੰਘੇ ਸਟਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਕਾਕਪਿਟ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਤੇ ਹਾਲਾਤ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਜ਼ਾਹਰ ਸੀ। ਕਪਤਾਨ ਨੇ ਕੋ-ਪਾਇਲਟ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਹਾਜ਼ ਬਿਜਲੀਅਲੀਤਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਕਰੂ ਮੈਂਬਰ ਅੱਗੇ ਥੱਲੇ ਆਉਣ ਲਈ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਪਰ ਕਪਤਾਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਾਲੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸਟੇਅ ਕੈਲਮ ਰਹਿਣ। ਦੂਜੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣਾ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਡਿਗ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਟ੍ਰੇਨੀ ਪਾਇਲਟ ਨੇ ਅਖੀਰਲੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਕਹੀਆਂ, 'ਮੈਂ ਮਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰੋ ਨਾ।'
ਹਾਦਸੇ ਬਾਰੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤਕਰੀਬਨ 37,000 ਫੁੱਟ ਉਚਾਈ 'ਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਐਸਓਐਸ ਸਿੰਨਲ ਭੇਜੇ, ਸਪੀਡ ਉਤਰੀ ਤੇ ਆਖਰੀ ਵਾਰੀ 9,800 ਫੁੱਟ 'ਤੇ ਐਸਓਐਸ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਹਾਜ਼ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਜਹਾਜ਼ ਯੂਕਰੇਨ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ। ਤਪਾਸੀ ਕਾਰਜਕਰਤਿਆਂ ਨੇ ਨਤੀਜਾ ਕੱਢਿਆ ਕਿ ਅਧਿਕਰੇਕ ਪਾਇਲਟ ਦੀ ਗਲਤੀ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤਾਲੀਮੀ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹਾਦਸਾ ਹੋਇਆ।
