ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਬਾਅਦ ਲਗਭਗ 20 ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਆਂਸੂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੋਏ। ਪਰਥੇਪਟ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਡਾਇਨਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੱਭਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਭੂਲੀ ਹੋਈਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਬੰਦ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁੱਲ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਉਹਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਹੈਰੀ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਸਮਾਗਮ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬੱਚਾ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨੂੰ ਢੰਗ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਬੰਦ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਪਰ ਥੈਰਾਪੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬਦਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸਵੀਕਾਰ ਦਾ ਰਾਸਤਾ ਦਿਖਾਇਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ ਅਤੇ ਇਹ ਸਮਝ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮੋੜ ਸੀ।
ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਹੈਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ 가족 ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਵੀ ਖੁੱਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੰਮ ਉਹ ਹੁਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਜਾਇਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਡਾਇਨਾ ਦੀ ਚਾਚਾ ਯਾਰਲ ਸਪੈਂਸਰ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਨੇ ਕਈ ਰਾਜ਼ ਖੋਲ੍ਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਾਸਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਰਥਕ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਹੈਰੀ ਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਤੇ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਡੇ ਸਭ ਲਈ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੌਖੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।
