ਡਾ. ਨਿਗਾਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪਰਚਾਰ ਸਮੇਂ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਡੂੰਘੇ ਮਤਲਬ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ। ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਸਿਰਫ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਸੀ ਬਲਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੀ ਉਪਸਥਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀ ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰੁਝਾਨ ਹੈ। ਥੋੜੇ ਕੁ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਖਰੀਦੀ ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਨਾਕਾਮੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਆਪਣੇ 15 ਸਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਕਿ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਡਾ. ਨਿਗਾਤ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹੌਸਲਾ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਾਕਿਆ ਨੂੰ ਮਨੋਂ ਬਹੁਤ ਲਾਜਵਾਬ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ਮਈ ਮੰਨਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਵਾਲੇ ਸਟੋਰ ਵਿਚ ਵੀ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਇਸ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਮਾਜਿਕ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਹੋਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੈਲਿਬ੍ਰਿਟੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਜਦ ਇਹ ਅਸਲੀ ਹਾਲਾਤ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਮਨ 'ਚ ਨਵਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਡਾ. ਨਿਗਾਤ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਮਹਿਲੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਹਾਰ ਸਮਝ ਕੇ ਨਾ ਹਟੋ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
