ਰੂਬਨ ਨੇ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਲਈ ਮਿੱਠੀਆ ਵਿੱਚ ਟਰੇਂਕੁਇਲਾਈਜ਼ਰ ਮਿਸ਼ਰਿਤ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਖੇਡ ਵੀ ਖੇਡੀ, ਜਿੱਥੇ ਜਿਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਜਲਦੀ ਤਿੰਨ ਮਿੱਠੀਆਂ ਖਾ ਲੀਤੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਕਲੇਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ 30 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸਟਾਧਰਨ ਲੌਜ ਵਿੱਖੇ ਕੈਂਪ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਡਰ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਲਿੰਗ-ਦੁਰਵਰਤੀ ਕੇਸ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਦਾਲਤ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਵੈਟ ਹੋਣ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਡਰੱਗਾਂ ਨੂੰ ਗੋੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕ ਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ। ਕਈ ਬੱਚੇ ਮੈਸ਼ੂਸ਼ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਓਹਲੇ ਹੋਏ ਮਿਲੇ, ਕੁਝ ਹਕਲਾਏ ਅਤੇ ਕੁਝ ਟੁੱਕੜੇ-ਟੁੱਕੜੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਸਾਰੀ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਪੇ ਦਰਦ ਅਤੇ ਅਫਸੋਸ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਏ।
ਪਤਨੀ ਸੁਜ਼ਾਨ ਨੇ ਵੀ ਅਦਾਲਤ 'ਚ ਆਪਣੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਰੂਬਨ ਨੂੰ 'ਨਰਸਿਸਿਸਟ, ਬਦਤਮੀਜ਼ ਅਤੇ ਰੁੱਖੀਕੰਨ' ਆਦਮੀ ਸਮਝਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਤਾਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿੰਦਗੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੈਂਪ ਚਲਾ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਛੇੜਨ ਵਾਲਾ ਰੂਬਨ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਧੋਖਾ ਸੀ। ਰੂਬਨ ਨੇ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਤਾ ਵਿਸਰਦਿਆਂ ਹੋਏ ਅਪਣੇ ਅਪਰਾਧ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ 23 ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ ਦਿੱਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸਣੇ ਓਹਲੇ ਦੌਰਾਨ 8 ਸਾਲ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਦਾਲਤੀ ਸਜ਼ਾ ਵੀ ਮੁਕਾਦਮੇ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।
