ਲੀਸਾ ਰਾਈਲੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰੋਬਿਨ ਦਾ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਿਕ ਹਾਲਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਾਜੁਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਿਰਾਪੀ ਲਈ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਹਟਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਨਿਧਰਿਆਈ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਚਲਨ ਲਈ ਦੁਖਦਾਈ ਸਥਿਤੀਆਂ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਕਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪੈਸਿਆਂ ਦੀ ਕਮੀ ਅਤੇ ਕਰਜ਼ੇ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਦਬਾਅ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ।
ਰੋਬਿਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਖੋ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ ਲਈ ਸਦਾਈ ਮਸਕ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਇਨਸਾਨੀ ਜੁੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਦੋਸਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਸਹਾਰੇ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੇਰੀਅਰ ਦੌਰਾਨ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਸੀ ਪਰ ਸੜਕ ਜਾਂਦਿਆਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਕੇਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਡੀਆਂ ਚਰਚਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਸਹੀ ਸਮਾਂ ਤੇ ਸਹੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਵਿੱਚ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਪ੍ਰੋਡਿਊਸਰ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੋਬਿਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨੂਵਿਗਿਆਨਿਕ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਲਈ ਬਿਹਤਰ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਸਰਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਅਥਾਰਟੀਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੂਵਿਗਿਆਨਕ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਮਰਿਟਨਜ਼ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਹਾਇਤਾ ਕੇਂਦਰਾਂ ਤੋਂ ਮਦਦ ਲੈਣ।
