ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੱਖ ਰਿਫਫਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਟਾਲੀਕਾ ਦੀਆਂ ਗਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਅੰਧੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਹ ਬੋਬਿ ਡਿਲਨ ਵਰਗਾ ਕਹਾਣੀ ਕਹਿਣ ਵਾਲਾ ਗੀਤਕਾਰ ਬਣਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਰੌਕ ਅਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਧੁਨੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੈਟਾਲੀਕਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਧਾਤੂ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਾਥਾਂ ‘ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਿਫਫੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਾਣੇ ਹਰ ਨਵੇਂ ਦਰਸ਼ਕ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਹੋ ਗਏ ਨੇ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿਚ ਕੁਝ ਬਦਲਾਵ ਆਏ, ਪਰ ਹੇਟਫੀਲਡ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮੜੇ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ ਗੀਤਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਟੇਜ ’ਤੇ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮੁਖੀ ਬਣ ਕੇ ਦਿਖਾਇਆ।
ਹੈਟਫੀਲਡ ਦੇ ਸਾਫ ਕੋਹਣੀ ਨਾਲ ਮੈਟਾਲੀਕਾ ਨੇ ਧਾਤੂ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਬਾਲਾਡਾਂ ਜਿਵੇਂ 'ਨਥਿੰਗ ਐਲਸ ਮੈਟਰਜ਼' ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਲੱਗ ਪਹਚਾਣ ਬਣਾਈ। ਜਿਮੀ ਪੇਜ ਅਤੇ ਲੈੱਡ ਜੈਪਲਿਨ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਮੈਟਾਲੀਕਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਨ ਸਿਖਾਇਆ। ਹੇਟਫੀਲਡ ਨੂੰ 'ਸਟੇਅਰਵੇ ਟੂ ਹੇਵਨ' ਜਿਵੇਂ ਗੀਤ ਪ੍ਰੇਰਨਾਦਾਇਕ ਲਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਰਮੀ ਅਤੇ ਭਾਰ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਨੂੰ ਬੜੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਟਾਲੀਕਾ ਨੇ ਇਸ ਧਾਰਾ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਨਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਝਲਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੀਰੋਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੈਮਸ ਹੈਟਫੀਲਡ ਅਤੇ ਮੈਟਾਲੀਕਾ ਨੇ ਧਾਤੂ ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ ਇਕ ਨਵੀਂ ਸੁਗੰਧ ਛੱਡੀ ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁਲੀ ਜਾਵੇਗੀ।
