ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ PTBP1 ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਵਿੱਚ USP49 ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਹੈ। MCM3 ਦੇ ਚੱਕਰਵਾਤੀ ਆਰਐਨਏ USP49 ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ PTBP1 ਨੂੰ ਟੂਟਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਕੈਂਸਰ ਸੈੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਇਲਾਜਾਂ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਸਿਸਪਲਾਟਿਨ ਰੋਧਕਤਾ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਖੋਜ ਦੇ ਨਾਲ ਕੈਂਸਰ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਨਵੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਖੁਲਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ USP49 ਅਤੇ MCM3 ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਰਕਸ ਕੈਂਸਰ ਦੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਸਪਲਾਟਿਨ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਰੋਧ ਨੂੰ ਘਟਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਇਲਾਜ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਿਹਤਰ ਬਣੇਗੀ।
ਇਹ ਅਧਿਐਨ ਸਰਕस ਕੈਂਸਰ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਚਿੰਤਨ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਹਲ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦਗਾਰ ਸਾਬਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਡਾਕਟਰ ਅਤੇ ਖੋਜਕਾਰ ਹੁਣ ਇਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਖੋਜ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕੈਂਸਰ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਨਵੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਅਤੇ ਇਲਾਜ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਸਕਣਗੇ।
