ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ੩੦,੦੦੦ ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਫੌਜੀ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੁਰਬਾਨੀ ਯੁੱਧ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਨਾਜੀ ਫੌਜ ਯੂਰਪ ਨੂੰ ਘੇਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਲੰਡਨ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਸਨੇਕਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਇਹ ੫੪ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾਣ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਲੋਕ ਆਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਜੁੱਧ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਣਗੇ ਪਰ ਅੱਜ ਵੀ ਇਹ ਜ਼ਮੀਨ ਫੌਜ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ 'ਤੇ ਸੈਨਿਕ ਅਭਿਆਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੁਲਟਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਤਬਾਹ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਪਰ ਪਬ ਅਤੇ ਕਬਰਗਾਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਬੁਢ਼ੇ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣਾ ਘਰ ਜਲਾਵਾ, ਪਰ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਘਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅੱਜ ਵੀ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲੋੜ ਪੈਣ 'ਤੇ ਸੈਣਿਕ ਅਭਿਆਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲਾਤ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦਗਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਪੁਰਾਣੇ ਕਬਰਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੜਕਾਂ ਦੇ ਨਕਸ਼ੇ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਪਿੰਡ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੇ ਦੌਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
