ਇਸ ਖਾਸ ਸ਼ੋਅ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਬੈਕਸਟੇਜ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਛੁਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਮੈਕਅੱਪ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਰਨਵੇ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਖਿੱਚੀ ਗਈ। ਸ਼ੋਅ ਨੂੰ ਇਕ ਜੈਸੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਾਂਗ ਨਾ ਸਵਿੱਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਾਲੇ ਡਾਂਸਰ ਅਤੇ ਗੋਲਫ ਬਲ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਧਾਰਨ ਸਕੂਲ ਹਾਲ ਲੰਡਨ ਫੈਸ਼ਨ ਵੀਕ ਲਈ ਇਕ ਨਵਾਂ ਮੰਚ ਬਣ ਗਿਆ।
ਡਿਜਾਈਨਰ ਏਡਲਿਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੀ ਗ੍ਰੀਕ ਕਹਾਣੀ 'ਮਿਥ ਆਫ ਸਿਸੀਫਸ' ਤੋਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਪਥਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਉਹ ਪਥਰ ਦੋਬਾਰਾ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਲੇਕਸ਼ਨ ਉਸ ਅਟੱਲ ਮਹਨਤ ਅਤੇ ਯਤਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਾਲੇ ਜਿਵੇਂ ਕਲਾ ਦੇਖਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਾਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਡਿਜਾਈਨਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਫੈਸ਼ਨ ਵੀਕ ਸਿਰਫ਼ ਸੌਂਦਰਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕਠਿਨ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧਤਾ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।
ਸ਼ੋਅ ਦੌਰਾਨ ਮਾਡਲਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਅਜਸਟਮੈਂਟ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਟਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਸਚਾਈ ਵੇਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ। ਇਸਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਕਪੜੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖੇ, ਸਗੋਂ ਉਸ मेहनਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜੀਆ ਜੋ ਇਹ ਕਲਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਸੀ ਜੋ ਰਿਵਾਇਤੀ ਫੈਸ਼ਨ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਕਾਫੀ ਵੱਖਰਾ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਸੀ।
