ਮਾਰਟਿਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸੰਗੀਤ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਹਰ ਦਮ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਿਰਫ ਸਟੂਡੀਓ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਕੈਪਚਰ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੈਫ਼ ਬੈਕ ਨਾਲ ਉਹ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੱਤਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਿਆਂ ਸੰਭਾਲਦੇ। ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ 'ਤੇ ਦਿਮਾਗ ਲਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਸਾਜ਼ ਬਜਾਉਂਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ‘ਇਲੀਨੌਰ ਰਿਗਬੀ’ ਵਿੱਚ ਮਾਰਟਿਨ ਨੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਸੰਗੀਤਕ ਅੰਦਾਜ਼ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਗੀਤ ਨੂੰ ਅਨੋਖਾ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਰੋਬਿਨ ਵਿਲੀਅਮਜ਼ ਦੀ ਕਲਾਤਮਕਤਾ ਮਾਰਟਿਨ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ। ਵਿਲੀਅਮਜ਼ ਇੱਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਜੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਕਲਾਕਾਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ। ਮਾਰਟਿਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰੋਬਿਨ ਦੀ ਫਿਰਕ ਨਹੀਂ ਲਾਈ ਗਈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸਦੀ ਖਾਸ ਪਹਚਾਣ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਕਈ ਵਾਰ ਉਹਨਾਂ ਗੀਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸਨ ਜੋ ਪਰਫੈਕਟ ਨਾ ਲੱਗਣ, ਪਰ ਮਨਵਿੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਘੜੀ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ।
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਾਰਟਿਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰਫੈਕਟ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਮੌਕਾ ਕੈਦ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕੁਝ ਗਲਤੀਆਂ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਜਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਕਿ ਕਿਸੇ ਕਲਾਕਾਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਜਿਵੇਂ ਰੋਬਿਨ ਵਿਲੀਅਮਜ਼ ਦੇ ਜਿਹਾ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਹੁੰਦਾ। ਇਹੀ ਕਲਾ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਰਟਿਨ ਸਦਾ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
