ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਚੀ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੂਸਰਾ ਬੰਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੈ ਜਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਾਬੂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕ ਤੇ ਪਰੈਸ਼ਾਨੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਲੋਕ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾਂ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਕਰਨ ਜਾਂ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਣਾ ਵੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਅਸੂਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੋਹਰਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਖੋਜਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਛੋਕੜ ਤੋਂ ਜੁੜੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਉਭਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਾਲ ਹੀ, ਇਹ ਲੋਕ ਵੀ ਸਿੱਧਾ ਅਣਜਾਣੇ ਬੋਲਚੱਲ ਜਾਂ ਖਾਲੀ-ਖਮੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੁਣਾ-ਸਨਾ ਬਾਤਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਛੋਟੀ-ਛੋਟੀ ਗੱਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡੂੰਘੀ ਤਨਾਵਦਾਇਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਯੋਜਨਾ ਦਾ ਅਚਾਨਕ ਬਦਲਣਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨੋਦਸਤੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਅਸਰ ਪਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਤਜਰਬੇ ਜਾਂ ਆਰਾਜਕ ਜਥੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਥਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਹਤ ਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵੀ ਬੁਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਂਦے ਹਨ।
