ਬੈਲ ਜੋੜੇ, ਜੋ ਕਿ ਧਰੂੜ ਅਰਥਾਰਥੀ ਜੋੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰ ਸ਼ੋਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਵਾਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਫਿਡੇਲਿਟੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਕੁਆਂਟਮ ਯਾਦਾਂ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਯਾਦਾਂ ਵੀ ਮਿਆਦੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਲ ਜੋੜਿਆਂ ਦਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋਣਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਹ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਜੋੜ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਦਰਮਿਆਨੀ ਨੋਡਾਂ 'ਤੇ ਸੰਝਾਪਣ ਦੀ ਲੜੀਵਾਰ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਫਿਡੇਲਿਟੀ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਜੋੜ ਦੀ ਕੁੱਲ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਸੰਝਾਪਣ ਨੂੰ ਸੋਧ ਕੇ ਫਿਡੇਲਿਟੀ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਬੈਲ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਜੋੜਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਐਨਟੈਂਗਲਮੈਂਟ ਪਿਉਰੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਦੀ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਮਰੂਪ ਜਾਂ ਅਸਮਰੂਪ ਮਾਡਲ, ਜੋ ਬੈਲ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਆਂਟਮ ਨੈੱਟਵਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੂਟਿੰਗ ਅਤੇ ਬੈਲ ਜੋੜੇ ਵੰਡਣ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਆਂਟਮ ਸ਼ੋਰ, ਨਕਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਨਾ, ਸੰਝਾਪਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ, ਅਤੇ ਡੀਕੋਹਿਰੈਂਸ ਸਮਾਂ। ਇਹਨਾਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਰੂਟਿੰਗ ਪਰੋਟੋਕਾਲ ਵੀ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਕਸ਼ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਬੈਲ ਜੋੜੇ ਵੰਡਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਲਈ ਨਵਾਂ ਮਾਡਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਥ-ਆਧਾਰਿਤ ਐਨਟੈਂਗਲਮੈਂਟ ਪਿਉਰੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਡਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਲਿੰਕ-ਆਧਾਰਿਤ ਮਾਡਲ ਦੀ ਤੀਬਰ ਅਦਾਇਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੂਟ ਅਤੇ ਫਿਡੇਲਿਟੀ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਬੈਲ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਆਂਟਮ ਨੈੱਟਵਰਕਾਂ ਦੀ ਵਿਵਿਧਤਾ, ਸੰਝਾਪਣ ਦੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਿਉਰੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਡਲ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਕੁਝ ਗਣਿਤੀ ਤੇ ਤਜਰਬੇਕਾਰੀ ਮਾਡਲ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
