ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਕਾਟਲੈਂਡ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਰਿਹਾ ਗਿਆ। ਲੇਖਕਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਭੇਡਾਂ ਖ਼ਿਲਾਫ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਆਪਣਾ ਕਨੂਨੀ ਜੁਰਮ ਹੈ ਅਤੇ ਭਰੀ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਲਹਿਜ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸੀ। ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਫਾਰਮ ਯੂਨੀਅਨ ਦਾ ਚੇਤਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੀਸ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਹਿਦਾਇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਘਟਨਾ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਾਨੂੰਨ ਤਾਂ मौजूद ਹੈ ਪਰ ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੇਚੀਦਗੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਘਾਟ ਅਤੇ ਬੇਪ੍ਰਵਾਹੀ ਕਾਰਨ ਲੋਕ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਕਾਨੂੰਨ ਵਾਰਦਾਤਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੇ ਲੋਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨਾ ਹੋਣ। ਇਸ ਦੌਰ 'ਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਸਿਆਣਪ ਫੋਨਾਂ ਅਤੇ ਅਲਗੋਰਿਦਮਾਂ ਨਾਲ ਗੁਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਚਿੰਨ੍ਹੀੜੇ ਅਤੇ ਵੈਬਸਾਈਟਾਂ ਨਾਲ ਸੁਧਾਰ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ।
ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਚੁਣੌਤੀ ਹੈ ਕਿ ਐਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇ। ਕਾਨੂੰਨ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬੇਹੂਦਾ ਜਾਂ ਅਸਮਰਥ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਨਰਮ ਦਿਮਾਗ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਮਸਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਰਕਾਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਣਨੀਤੀ 'ਚ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਣਾ ਪਵੇਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕੇ।
