ਇਹ ਅੰਟੀ-ਇਮੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਫੈਲਾਉਂਦੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਪਰਸ਼ਾਸਨੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਝੰਡੇ ਮਨਾਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਫ਼ਰਤ ਤੇ ਵੰਡ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤਾਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੀਆਂ ਕਈ ਜਗ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੱਖਣੀ ਲੰਡਨ ਦੇ ਕਿਰਬੀ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀ ਹੌਂਸਲਾ ਅਫਜ਼ਾਈ ਲਈ ਸੇਂਟ ਜਾਰਜ ਦਾ ਕ੍ਰਾਸ ਬਹੁਤ ਨਾਲ ਲਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਅਣਗਿਣਤ ਜਗ੍ਹਾਂ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਥੇਬੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਝੰਡਾ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਫੁੱਟਬਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਸਿਆਸੀ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਰਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਰੋਧੀ। ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੁਣ ਫੁੱਟਬਾਲ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਲੜਾਈ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਖੇਡ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਗੌਰਵ ਅਤੇ ਲਈ ਹੌਂਸਲੇ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਕਈ ਪੂਰਵ ਕ੍ਰਿੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਵੇਂ ਗੈਰੇਥ ਸਾਊਥਗੇਟ, ਗੈਰੀ ਲਾਇਨਕਰ ਅਤੇ ਇਆਨ ਰਾਈਟ ਵੱਡੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਾਰਥਕ ਸੋਚ ਦੇ ਨਾਲ ਮੀਡੀਆ ਰਾਹੀਂ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਇਕਤਾ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਦੁਸਰੀ ਪਾਸੇ ਕੁਝ ਸਿਆਸੀ ਆਗੂ ਅਤੇ ਕਾਰਕੁਨ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਲਹਿਜੇ ਅਤੇ ਹੱਕ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਪ੍ਰਯਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਇਕੱਲਾ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਜੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸਾਰੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਮ ਫੁੱਟਬਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ ਲਈ ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜੰਗ ਇਕ ਪੇਚੀਦਾ ਮਾਮਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝੰਡਾ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਸਵਾਲ ਜਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਇਸਦਾ ਸਹੀ ਮਕਸਦ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਵੀਮਤਵਾਦ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਝੰਡੇ 'ਤੇ ਟੀਮ ਦੇ ਬਹੁ-ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲਿਖੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਸਥਾਪਿਤ ਨਫ਼ਰਤੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਟੀਮ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਵੀ।
